Maria

2011/08/30

Elke oggend eerste ding, vind ek my weg deur al die koerante.  Ek begin by Nuus 24, dan Beeld, Die Burger en laaste Volksblad.  Elke aand voor ek gaan slaap doen ek presies dieselfde.  Dis deel van my roetiene.  My my-tyd.  Daai deeltjie van die dag wat ek myself gun om te lees.  Om te ervaar wat in die wêreld aangaan.  Om te onthou dat daar meer is as net dit waarin ek leef en waaraan ek gewoond is.

Toe ons in Upington gebly het was daar ‘n tyd wat ons op ‘n kleinhoewe buite Upington gebly het.  Swartkop – die hoewe se naam was sommer ‘Lelik’.  Ek het hier en hier daaroor geskryf. Dit was die enigste gedeelte van Upington wat vir my sin gemaak het, die enigste deel van ons ballingskap waar ek bietjie geluk geken het.  En ek het ‘n vrou gehad wat in die huis gewerk het.  ‘n Vrou wat betroubaar was, wat gesorg het dat daar bietjie orde in die chaos was.  Sy het twee kinders gehad, dieselfde ouderdomme as myne.  Hulle het sommer in die middae oor die klipkoppie geloop en saam met my kinders kom speel.  Saam geëet, saam gespeel, saam kwaad gedoen, saam gelag.  Maria was my regterhand.

En gister lees ek hierdie berig in die Volksblad raak, en ek huil en huil en huil.

UPINGTON. – ’n Derde watertreurspel binne net ’n maand het dié dorp die naweek getref toe ’n vierjarige kleuter en haar sewejarige boetie albei in die kanaal net buite Upington verdrink het.

Die twee was hul ouers, mnr. Mowen en mev. Maria Lubbe, se enigste kinders.

Klein Marsha Lubbe het water uit die kanaal by Leseding net buite Upington gedrink toe sy ingeval het. Haar boetie, Romeo, het agterna gespring, maar albei is deur die sterk stroom water meegesleur.

Vir hul ouma, mev. Berdien Kordom, is hul dood ’n tragiese herinnering aan toe haar seun, Roman (toe tien jaar oud), op 20 November 2008 in dieselfde kanaal verdrink het.

Lede van die polisie se duikspan op Upington het die kinders se lykies Saterdag omstreeks 09:00 uit die kanaal gehaal nadat hulle Vrydagmiddag in die water beland het.

Die Lubbe-egpaar was gister op Keimoes om die tragiese nuus aan familie daar oor te dra. Hul selfoon was afgeskakel en hulle kon nie vir kommentaar bereik word nie.

Familielede by die gesin se huis, in die brandarm Leseding-nedersetting sowat 10km van Upington kort voor Louisvale, het gister hartseer vertel die kinders was baie lief vir mekaar.

Kordom het met traangevulde oë vertel dit is die tweede keer in drie jaar wat die kanaal kinders van haar eis – eers haar eie seun en nou haar kleinkinders.

Sy is mev. Lubbe se ma.

Marsha, haar boetie en nog twee maats was Vrydag langs die kanaal toe Marsha wou water drink, het een van die maats aan die familie vertel.

Dié vier het maar altyd saamgeloop.

Sy het ingeval en Romeo het dadelik ingespring om haar te help.

Nie een van die twee kon swem nie en die sterk stroom water het hulle meegesleur. Die kanaal is besonder diep in dié gedeelte en was boonop baie vol.

Die voorval was Vrydag tussen 15:00 en 16:00. Die maatjies het Leseding toe gehardloop om hulp te ontbied.

Kapt. Jacques September, woordvoerder van die polisie op Upington, het gesê die duikspan het hul lykies sowat 15km van waar hulle in die water beland het, gekry.

Ek het kontak met Maria verloor, ek het haar bykans 2 jaar laas gesien.  Maar vandag bloei my hart vir haar.  My Mamma-hart ween saam met haar mamma-hart.

Niks wat ek sê kan dit beter maak nie, maar weet my gedagtes is voortdurend by jou!  Sterkte Maria, en ook ek verstaan dit nie…

Advertisements

Flitslig se storie…

2011/08/24

Hier volg my storie soos aangevra deur Toortsie.   Stories opmaak is eintlik Mynick se afdeling.   Ek LEES stories, hy vertel hulle.  Maar nou ja, here goes…

Grts, Grts, Grts…

Een nag terwyl Nicolene in die bed lê hoor sy hierdie snaakse geluid. Doodbang kruip sy dieper onder die komberse in, maar hoe dieper sy gaan hoe minder help dit. Dis naderhand net haar ogies en hare wat uitsteek maar net niks help nie! Sy is te bang om te beweeg. Sy is te bang om vir Mamma te roep, sy voel hoe haar hele lyfie begin bewe…. Ai tog, as een van die grootmense tog net wil inkom, dink sy.

Skielik is dit weer stil… sy spits haar ore, maar hoor niks, net die doef-doef van haar hartjie. Versigtig kruip sy bietjie onder die komberse uit. Nee wat, dink sy, die geluid is nou weg…

Sy draai op haar sy om gemaklik te lê en net toe sy haar koppie op die kussing neersit, hoor sy dit weer… Grts, grts, grts…. Woerts trek sy haar koppie weer toe onder die komberse! Agge nee toggie, wanneer gaan iemand kom om te kom help!!! Sy lê doodstil… Ieeeeeee, wat is dit nou weer???? O dankie toggie, dis net Mamma wat inkom. Sy spring op en hardloop in Mamma se arms in. Mamma troos en kom sit langs haar op die bed.

Stadig, sodat sy niks vergeet nie, vertel sy vir Mamma van die geluid wat haar so bang maak. Mamma sit geduldig en luister na haar storie en net toe sy by die deel kom waar sy haar koppie toegetrek het, hoor sy weer daardie geluid. Grts, grts, grts… Mamma hoor dit ook!

Gelukkig is Mamma nie ‘n bang mens nie, sy staan op en begin soek na die geluid. Eers maak sy die klerekas se deur oop, sy loer binne, blaai deur die klere, kyk onder tussen die skoene, maak die laaie oop. Nee, daar is niks, die geluid kom nie uit die klerekas nie.

Nou stap Mamma na die spieëlkas, gaan ook alles deur en toe sy niks daar kry nie, kyk sy ook in die speelgoedkas, maar niks. Nou wat op aarde kan dan daardie snaakse geluid maak, wonder Mamma hardop. En net daar begin die weer. Grts, grts, grts….

Mamma gaan staan by die deur en roep vir Pappa. Nou is hulle altwee aan die soek en Nicolene begin sommer hierdie speletjie te geniet. Soek Pappa en Mamma die kant van die kamer, is die geluid aan daardie kant van die kamer, gaan hulle na daardie kant toe, is die geluid weer aan diekant.

Pappa en Mamma kom sit langs haar op die bed en begin aan ‘n ander plan te dink… Hulle besluit om eers doodstil te sit en te luister waar die geluid vandaan kom en dan verder te soek. Daar sit hulle al drie toe met gespitste ore… Grts, grts, grts… Aha, dit kom van die venster se kant af!!!! Versigtig op sy tone stap Pappa venster toe en maak die gordyn saggies net so op ‘n skrefie oop!!

Kan jy nou meer… Julle sal nooit glo wat sien hy daar nie!!! ‘n Babakatjie sit op die vensterbank en krap met sy naeltjies teen die venster! Grts, grts, grts… Pappa maak die venster oop en tel die ou maer, koue katjie versigtig in. Nadat hulle hom warmgevryf het en vir hom bietjie melk gegee het, het Nicolene vir hom ‘n bedtjie sommer in haar pop se stootwaentjie gemaak. En van daardie dag af, was Nicolene en Grts, want dit is wat sy die katjie genoem het, beste maatjies….


Net nog een…

2011/08/16

Nee kyk, dis geensins in my aard op te spoeg en plak nie, maar elkeen wat nie ietsie van homself in hierdie gedeelte sien nie, het dringend Die Bril nodig.

Die omie kom gebukkend, skuifelend die pad afgestap, sy verkreukelde hoed styf in sy hand
vasgeklem. Die plooie trek donker dongas oor sy gesig, en sy oë is dof en blou.
Sy klere hang soos ʼn meelsak om hom, sy skoene het al beter dae gesien.
Sy hare wapper in drie slierte om sy voorkop, sonverbrand.

“Boetie! Boetie!” roep hy na my.
Ek gee hom een kyk en kyk dan anderpad.
Net nog ‘n boemelaar, net nog ‘n bedelaar.
“Boetie! Boetie!” roep hy weer.
Ek draai my rug op hom en sluit die motordeur oop.
“Boetie, boetie! Wag, ek wil met jou praat.” Sy stem is skor.
“Seker van al die drank,” dink ek, klim in die motor en sluit die deur.
Hy struikel van die sypaadjie af, kom krom, oud en verwaarloos na my aangestap.
Ek skakel die motor aan, kry trurat en verlaat hom, eensaam en alleen.
“Kry vir jou werk. Maak soos ek maak, dit bring geld, dan kan jy suip tot jy omval,” gaan deur my gedagtes.
Ek kry eerste rat, wikkel die petrolpedaal en laat hom in ʼn stofwolk agter.
Ek sien in die truspieël hy beduie, hande omhoog.
“Ja, joune ook,” sê ek hardop, “net soos jou soort is – as jy nie iets kry nie, is ek altyd die skuldige.”

By die huis vertel ek vir Vroulief van die voorbarige bedelaar, wat ek gesien het.

Vroulief is dadelik Moeder Hen : “Waar slaap die arme man vanaand? Dit lyk asof dit gaan reën.”
“Moenie oor hom worrie nie, sy soort het altyd ‘n plan, hy wurm hom met ‘n sak wyn iewers in
‘n kombers toe en verdrink die dag van môre. Plaas dat hy karre oppas, dit sal daai drankgeldjies meer kosbaar maak.”
“Swerwer, jy is ʼn harde man. Wat daarvan as hy drink? Hy is ook net ʼn mens, net soos jy,” berispe Vroulief.
“Wat, ‘n man soos ek? As hy ʼn man was, het hy ‘n manier gesoek om ‘n geldjie te verdien vir sy lustigheid. Nou wil hy
my geld bedel, dit waarvoor ek gewerk het, met my sweet, my arbeid … Se dinges, vrou! Kom ons vergeet nou die
episode, ek is klaar spyt ek het jou vertel.”
Vroulief stap kop onderstebo kombuis toe, ek maak my gemaklik op die stoep, bier in die hand.
” Kan ook nie jou mond hou nie,” mompel ek.
My hond kom lê onder die stoel en ek voer hom ʼn stukkie biltong. Hy lek my hand dankbaar.
Eensklaps staan vrou in die deur.
“Swerwer, ek het vir die man ‘n pakkie kos gepak, ons vat dit nóú vir hom. Een van die kinders se komberse is ook oor
die muur, ons vat dit ook.”
Ek ken die stemtoon, onverbiddelik.
“Vrou, is jy gek? Die man is seker lankal weg. Gaan skep op, ek is honger,” probeer ek walgooi.
“Swerwerrrrrr … as jy nie wil ry nie…… sal ek,” druk sy dit uit.
Ek weet teëpraat gaan nie help nie, my mooi van môre se dag hang hiervan af.
Ek staan op, vat die motorsleutels, en draai half vermakerig na haar: “Nou kom, as jy hom wil kos gee, doen dit self.”

Ons ry in stilte, met slegs die geruis van bande. Vroulief klou die pakkie op haar skoot vas.
Voor die koöperasie stop ek op dieselfde plek. In die lig van die voertuig sien ek hom
op die sypaadjie sit, sy kop op sy knieë, hande wat hang tot op die grond.

“Sien jy, wat het ek jou gesê? Klaar dronk.”
Vrou ignoreer my, maak die deur oop en skud die omie aan sy skouers.
Stadig lig hy sy kop; trane stroom oor sy wange.
“Nog dronkverdriet ook”, dink ek.

“Omie, ek het ietsie gebring om te eet”, praat Vroulief sag en vat sy hande in hare.
Die omie se lyf begin ruk, hy huil nou openlik, trane stroom deur die plooi-dongas.

“Nooientjie, dis nie ek nie. Die tannie by die huis het in die bad geval. Sy kan nie opstaan nie. Ons foon werk al twee weke
nie meer nie. Ek het asma, ek kon nie verder nie. Ek het ʼn kêrel probeer stop, maar hy het weggejaag … sonder om te
luister. Al wat ek kon doen, was om te bid. God het vir my ‘n engel gestuur. Asseblief, gaan help die tannie … asseblief,
gaan help haar.”

Ek sit met ʼn knop in my keel, trane wil oor die walle stroom, die hartseer is diep en skerp.
My gemoed is stukkend, my siel in opstand. Waar en wanneer gaan ons
besef: “Ek is my broer se herder”?

Hier moet ek ook my kop in radelose skaamte laat sak…


Sommer

2011/08/11

Daar is soveel goed wat ek as kind myself belowe het, ek NOOIT aan my kinders sal doen nie.   Ongelukkig betrap ek myself al hoe meer juis presies daardie dinge doen.  Is dit nie vreemd dat mens soms in presies die gate trap wat jy ten alle koste wil vermy nie.

Dis net soveel makliker om op sekere ‘Hoekom..’s eenvoudig net ‘sommer’ of ‘omdat ek so sê’ te antwoord.

Mannetjie ek trek jou g@tvelle een vir een met ‘n tweeser af!  (Dis eintlik scary – gross – geweldadig – violent!  hoe kan ek so iets sê?   😯   )

As julle nie nou ophou nie, sit julle die hele middag in julle kamers!  (maar ek weet voor my heilige siel ek sal dit nooit doen nie, want dan moet ek weer die kamers opruim!)

Bly nou bietjie stil!  Ek wil net 7de Laan kyk!   (WDH – dis net ‘n program en ek kan Sondag die hele heruitsending kyk?  )

Jy moet skool toe gaan dat jy kan slim word.   (Huhh – wie fool ek – tuisonderrig sou soveel beter gewees het…)

As jy nie jou spinasie eet nie gaan jy nie groot en sterk word nie…  (maar in die meantime voer ek hulle in alle geval multi-vitamins)

Staan stil jy maak my seesiek!   (Hoekom sê ek dit, dis so commin en OUD?)

En dan die absurdste van alles waaroor ek myself kan haat, is die feit dat ek my doof en blind hou en dan op ‘n dag, vir die geringste – stupidste dingetjie hak ek heeltemal uit, gee hulle elkeen ‘n goeie loesing en staan dan agterna verstom oor die verwarde uitdrukking op hulle gesigte!   Ek dink rerig ek het ‘n wit baadjie wat agter vasmaak nodig, beter nog, ‘n opgestopte kamer.

Nee wat, ek dink dis tyd dat ek my hele ouerskapstyl in heroorweging neem….


Die tag waarin ek nie getag is nie!

2011/08/04

Nie dat ek enigiemand kwalik neem nie, goeiste ek is dan amper nooit meer hier nie!  🙄    Maar vir die wis en die onwis gaan ek ook hier my letsels lys want ek kan amper nie glo dat ander so min het nie!  😆

Ek sal dit maar in volgorde lys vanaf my geboorte tot met vandag:

Op 18 maande val ek in ‘n leë plaasdam in en kry ‘n hou op die kop, nege steke so in die middel rond.  Dit maak dit vandag nog moeilik om ‘n ordentlike kapsel te hê as gevolg van die kroontjies wat ontstaan het.

Op 3 jaag ek met my motorbike binne in die motorhuis deur vas en besorg myself ‘n pragtige 9 steke links bokant my oog waar die haarlyn begin.  COOL

Op 7 is ek te haastig om vir my broer te wag om sy hande klaar te was en duik sommer oor die bad om die seepbakkie by te kom.  Ongelukkig gly my voet op ‘n los matjie en ek verower 12 steke onder my ken!

Op 10 val ek uit die peerboom uit en breek my linker arm.

Op 12 het ek my eerste operasie – liesbreuk – wat toe ietwat skeefloop en die gevolg het dat ek nooit ‘n ‘ietsie bietsie bikini’ kan dra nie.

Dan volg daar ‘n stil tydperk in my lewe.   Eers weer in Matriek op ons ‘40 days’ verloor ek my balans en val agter van ‘n bakkie af.  Weereens ‘n klomp steke op my agterkop!  Dat ek enigsins nog hare het is ‘n wonderwerk!

Dan genadiglik is daar weer stilte – tot my twee keisers!  Come to think of it, met die skryf hiervan begin ek al hoe meer besef my kinders aard beslis na my!  😀

Maar al die uiterlike letsels is eintlik maar net kosmeties.   Dis die innerlike letsels wat niemand sien nie, wat mens maak wie en wat jy is.  En dan is dit natuurlik ook jou keuse hoe jy anderkant gaan uitkom, gaan jy verdrink in jou sorge, jou selfbejammering, jou bitterheid en haat – of – gaan jy sterker word, opstaan, aangaan, elke dag ‘n silly smile op jou bakkies plak en die wêreld vierkantig in die oë kyk??

Interessante een hierdie!

Almal wat nog nie getag is nie, wel, julle is nou getag!


…maar ek kon nie…

2011/08/02

Dit broei nou al ‘n geruime tyd hier in my binneste.  Ek het dit al oorweeg, heroorweeg, daarvoor besluit en dan weer daarteen besluit.   Dis eenvoudig nie ‘n maklike besluit nie.  Vir maande nou al wil ek hierdie blog delete.  Uitwis, wegvee en gisteraand besluit ek vanaand is die aand.

Ek het voor my rekenaar gaan sit, gereed, oorgehaal…  en besluit toe om vir oulaas net weer ‘n paar goed te lees.  Dit was die grootste fout denkbaar.  Vir die helfte van die nag het ek aan die blog gelees.  Van die heel eerste inskrywing af, elke liewe een.  Ek het elke song geluister en elke foto gekyk.

Weereens gelag dat die trane loop en ook gehuil dat die trane loop.

Nodeloos om te sê, ten spyte van die feit dat ek eenvoudig nie meer die tyd het om te skryf nie, dat ek nie werklik eers meer die ‘muse’ het om te skryf nie, kon ek eenvoudig nie die stukkie van my lewe uitvee nie.

Want skielik het ek besef dat die blog ook ‘n plek het in my lewe, en al skryf ek dan nie so gereeld as ek wil nie, en al is daar bitter min van die oorspronklike klomp kêkkelkouse oor.  Is daar nuwe mense om te lees, nuwe stories om oor te lag en nuwe idees om te deel.

So dit wil al vir my voorkom of hierdie bloggie maar hier gaan sit met sporadiese nuwe inskrywings tot die dag wat ek my kop neerlê.

Be kinder than necessary; for everyone you meet is fighting some kind of battle.